Wat zijn dat eigenlijk?

Een ‘vallende ster’ is een heel klein brokje steen uit de ruimte, zo groot als een kiezelsteen, dat met een hoge snelheid de dampkring binnendringt. De hoge snelheid veroorzaakt heel veel wrijving en daardoor verdampt het steentje. Ook botst de meteoor, zoals een vallende ster ook wel wordt genoemd, tegen moleculen in de lucht. Door de klap vallen de moleculen uit elkaar in elektrisch geladen deeltjes. Als deze deeltjes weer bij elkaar komen komt er licht vrij. Dit is het lichtspoor dat je dan kunt zien.

Als zo’n steen uit de ruimte groot genoeg is kan hij de verbranding in de atmosfeer overleven. Hij stort dan met veel geweld neer op aarde en laat een krater achter. De steen die dan gevonden wordt noemt men dan een meteoriet. Het object dat op 11 januari 2017 het dak van een schuur in Broek in Waterland doorboorde is een steenmeteoriet. Onderzoekers van Naturalis hebben dit vastgesteld. De steen weegt 500 gram en waarschijnlijk afkomstig uit een gebied tussen Jupiter en Mars. Daar zweeft veel ruimtepuin die af en toe uit hun baan raken en koers kunnen zetten naar de aarde. Dit komt niet heel vaak voor gelukkig. In de laatste tweehonderd jaar zijn er zes meteorieten gevonden in Nederland. De vorige keer dat er een meteoriet werd gevonden in Nederland viel 27 jaar geleden.

Waarom zien we soms zo veel vallende sterren?

De aarde heeft zoals we wel weten zwaartekracht. Deze kracht trekt altijd wel kleine stenen aan, die door het heelal zweven. En deze steentjes worden weer meteoren. Deze vallende sterren zijn dus eigenlijk het hele jaar door te zien. Maar soms komt de aarde in haar baan om de zon door een gebied waar een komeet langs gekomen is. Een komeet is een groot stuk steen en ijs dat, net als een planeet (maar wel een stuk kleiner), een baan om de zon heeft. Zo’n komeet laat veel steentjes in de ruimte achter. Als de aarde dan door deze ‘wolk’van gesteente gaat dan zie je op dat moment veel meer vallende sterren of meteoren dan in andere nachten. We spreken in de sterrenkunde dan van een meteorenzwerm of –regen. Elke zwerm is genoemd naar het sterrenbeeld, waaruit de meteoren tevoorschijn lijken te komen. Omdat deze zwermen ook een vaste baan om de zon hebben, komen sommigen elk jaar op dezelfde tijd door een deel van de dampkring.

Je kunt de vallende sterren het beste zien bij helder weer en als er weinig of geen wolken aan de lucht zijn. Juli en augustus zijn maanden waar je uitstekend meteoren kunt waarnemen. Ook op de radio en televisie wordt hier aandacht aan geschonken. Vooral in augustus zijn er veel te zien en is dit voor jong en oud een echt spektakel. De Perseïden (zoals deze zwerm wordt genoemd) is een rijke zwerm. Ze worden zo genoemd omdat het punt van waaruit ze lijken te komen, genaamd de radiant, ligt in het sterrenbeeld Perseus. De vroegste informatie over deze meteoren stamt al uit 36 voor Christus uit Chinese geschriften.

De hele zichtbare periode van 17 juli tot en met 24 augustus zijn er regelmatig vallende sterren te zien. Vanaf 17 juli lopen de aantallen langzaam op, te beginnen met een paar per uur, met een maximum rond 13 augustus. Daarna nemen de aantallen weer af.

M2

Reactie achterlaten